Killer Bean is ruw, belachelijk en best wel briljant

Er zijn veel shooters die serieus proberen te lijken. Tactische vesten, grimmige soldaten, dezelfde grijze pakhuizen, dezelfde boze mannen die in radio's schreeuwen. Dan is er Killer Bean, een game waarin het dodelijkste op de kaart letterlijk een koffieboon met geweren is. Dat klinkt als een grap, en om eerlijk te zijn is het dat ook deels, maar het grappige is dat er in het spel een echte shooter schuilgaat onder alle gekte.

De opzet is op de best mogelijke manier eenvoudig. Killer Bean is een huurmoordenaar die zich heeft gekeerd tegen de mensen voor wie hij werkte en nu moet hij de Shadow Agency uitroeien en zo'n beetje elke gewapende boon die stom genoeg is om hem in de weg te staan. Het is het soort plot dat precies weet wat het is. Je bent hier niet voor emotionele monologen of realistisch militair drama. Je bent hier om deuren open te trappen, door kogels heen te duiken, voertuigen te stelen, bazen te vernietigen en te kijken hoe bonen in slow motion worden afgemaakt.

Elke keer een andere run

Wat Killer Bean zo bijzonder maakt, is niet alleen het stompzinnig briljante idee om als boon in een shooter te spelen, maar ook de manier waarop de game dat combineert met een roguelite-structuur. Elke campagne is opgebouwd rond procedurele eilanden, wisselende missies, willekeurige wapens, verschillende vijanden, facties, buit, vaardigheden, eindbazen en voertuigen. Bij de ene run kom je terecht in rommelige vuurgevechten tegen Bad Beans, terwijl je bij een andere run te maken krijgt met huurlingen, piratencommando's of andere vreemde bedreigingen op de kaart.

De gameplay wisselt tussen first-person en third-person actie, wat zorgt voor veel flexibiliteit. Je kunt vijanden neerschieten met geweren, bullet time gebruiken, vechten in close quarters, rondrijden, nieuwe uitrusting verzamelen en Killer Bean langzaam uitbouwen tot een groter probleem voor alle anderen. Er zijn ook extra spelstanden zoals Battle Arena en The Party, die precies zo belachelijk klinken als ze zouden moeten klinken.

In sommige opzichten doet de roguelite-chaos denken aan iets als Risk of Rain 2, vooral met het idee dat elke run uitmondt in zijn eigen vreemde ramp. Killer Bean is natuurlijk veel dwazer, maar diezelfde "nog één run"-energie maakt duidelijk deel uit van de aantrekkingskracht.

Dat gezegd hebbende, dit is nog steeds een Early Access-game en dat voel je. Er zijn ruwe kantjes, onhandige momenten en systemen die nog meer tijd in de oven nodig hebben. Maar het idee is sterk, de persoonlijkheid is luid en het geheel heeft het soort vreemde charme dat je niet krijgt van veiligere shooters.

Gebruik voordat je begint onze prijsvergelijker om de beste prijzen voor Killer Bean te vinden en pak de deal die voor jou het meest logisch is.