Mixtape: de soundtrack van momenten die voor altijd voelden

Er zijn bepaalde momenten in het leven die permanent aanvoelen terwijl we ze meemaken. De vrienden met wie we elke dag doorbrachten, leken er op de een of andere manier altijd te zijn. Die late avonden muziek luisteren, rondzwerven en nergens heen kunnen of gewoon naast elkaar zitten voelden eindeloos op de best mogelijke manier. Maar het leven heeft de stille gewoonte om mensen uit elkaar te trekken voordat we er erg in hebben. En jaren later is datgene wat onverwacht alles terugbrengt vaak niet een plek of een persoon, maar een liedje. Een paar bekende noten kunnen een versie van onszelf heropenen waarvan we dachten dat die voor altijd verdwenen was. Mixtape is bijna volledig opgebouwd rond dat gevoel.

Wat zegt IGN's 10/10 echt over Mixtape - en verdient het spel het echt?

Het nieuwe spel van Beethoven en Dinosaur probeert geen indruk te maken met enorme wendingen of ingewikkelde systemen. In plaats daarvan voelt het als een speelbare verzameling herinneringen, waarin muziek, jeugd en emotie samensmelten tot iets heel persoonlijks. In het middelpunt staat Stacy Rockford, een tiener die muziek als meer dan entertainment ziet. Voor haar zijn liedjes een identiteit. Elke herinnering heeft zijn eigen soundtrack, elke emotie hoort bij een andere afspeellijst. Stacy herinnert zich haar leven niet aan de hand van data of tijdlijnen, maar aan de hand van de nummers die haar bijbleven tijdens de momenten die er het meest toe deden. En eerlijk gezegd is dat gevoel waarschijnlijk universeler dan de Amerikaanse coming-of-age-setting van de game zelf. Bijna iedereen heeft wel een liedje dat verbonden is met een bepaalde zomer, een bepaald persoon of een versie van zichzelf waar ze nooit meer naar terug kunnen. Soms herinnert een liedje ons niet alleen aan het verleden, maar ook aan wie we waren toen we het voor het eerst hoorden.

Die emotionele kern vormt ook de gameplay van Mixtape. Het spel is niet geïnteresseerd in uitdaging, progressiesystemen of traditionele winstanden. In plaats daarvan zweeft het van het ene vluchtige moment naar het andere als verstrooide herinneringen die weer naar boven komen drijven. Minigames verschijnen kort voor ze voor altijd verdwijnen en weerspiegelen de vreemde en gefragmenteerde manier waarop mensen zich hun jeugd herinneren. Het ene moment skate je bergafwaarts door straten in de buitenwijken terwijl harde muziek in je oren schalt; het volgende moment rijd je roekeloos in een op hol geslagen winkelwagentje of struikel je over een pijnlijk onhandige eerste kus. Geen van deze momenten is mechanisch diepgaand, maar dat is precies het punt. Mixtape probeert niet de werkelijkheid na te bootsen zoals die echt is gebeurd. Het recreëert de manier waarop herinneringen aanvoelen nadat er jaren voorbij zijn gegaan - zachter, rommeliger, emotioneler en op de een of andere manier mooier dan de waarheid zelf. Dat is ook de reden waarom ik langzaam IGN's perfecte 10/10 score voor de game begon te begrijpen, ook al ziet Mixtape er in eerste instantie niet uit als het soort titel dat mensen normaal gesproken een meesterwerk zouden noemen. De korte speelduur, minimalistische gameplay en het ontbreken van een traditionele moeilijkheidsgraad maken het tot een intens persoonlijke ervaring, die bijna volledig afhangt van de vraag of het lukt om iets echts in de speler te raken.

Voor mij was er nog steeds een zekere emotionele afstand die werd gecreëerd door cultuur en opvoeding. Ik ben begin jaren 2000 opgegroeid in Vietnam, in een wereld die heel anders is dan het Californische tienerleven dat in het spel wordt uitgebeeld. Onze jeugd werd niet gevormd door houseparty's in Hollywoodstijl of garagebands uit het MTV-tijdperk. Onze herinneringen werden opgebouwd rond internetcafés in smalle steegjes, MP3-bestanden die werden gedeeld via Bluetooth en het simpele geluk van een gewone avond met goede vrienden voordat iedereen uiteindelijk naar huis ging. En misschien is dat precies waarom Mixtape’s een 10/10 score zowel begrijpelijk als diep subjectief aanvoelt. Voor sommigen is dit misschien gewoon een oprechte indiegame met een fantastische soundtrack. Maar voor anderen voelt het als het openen van een deur waarvan ze dachten dat die al jaren gesloten was.

Het belangrijkste is dat Mixtape, zelfs tussen totaal verschillende culturen, nog steeds iets pijnlijk echts vastlegt: het besef dat mensen die ooit permanent aanvoelden op de een of andere manier herinneringen werden voordat we er erg in hadden, en dat de momenten die we het meest missen vaak de momenten waren die op dat moment heel gewoon aanvoelden.

Mixtape is niet perfect in de traditionele zin van het woord. Maar soms is het al genoeg om iemand nog één keer terug te laten kijken naar zijn jeugd om van een game een persoonlijke 10/10-ervaring te maken. Als je nieuwsgierig bent naar Mixtape, naar die emotionele deuren die stilletjes wachten om weer geopend te worden, dan is dit absoluut een spel dat de moeite waard is om te ervaren. Bezoek de officiële website van het spel voor meer informatie, en vergeet niet ons prijsvergelijkingsplatform te bezoeken om Mixtape voor de beste prijs te kopen.